يك باستانشناس با اشاره به نبود هيچ برنامه مدون خاصي براي نگهداري اشيا در موزه اظهار كرد: در ايران هر موزهاي شرايط و تعريف متفاوتي براي نگهداري اشياي خود دارد. شاهرخ رزمجو در گفتوگو با ايسنا ادامه داد: ويترينهاي موجود در اين موزهها از نظر استاندارد در حد قابل قبولي نيستند و تعداد زيادي از آنها حتي با قدمت چند دهه استفاده ميشوند كه در هيچ كجاي دنيا بهعنوان يك ويترين استاندارد، شناختهشده نيستند. وي در ادامه گفت: طراحي ويترين، يك گروه متخصص طراح و آشنا با موضوع ميخواهد. ويترين بايد نسبت به اثري كه قرار است در آن نگهداري گردد، طراحي و ساخته شود. زاويه ديد، ميانگين قد افراد بازديدكننده، نورپردازي مناسب با هر شيء، قرار گرفتن اشياي مرتبط با هم در يك ويترين، فاصله اشيا، نوع و اندازه برچسبها و نحوه چيدن و نمايش آثار، مواردي هستند كه بايد به دقت مورد توجه قرار گيرند. او يكي از مهمترين اشكالهاي ويترينها را ضد بازتاب نبودن شيشهها دانست و افزود: در بسياري از موارد، با نگاه كردن به اشياي درون ويترين، بيشتر تصوير خود بيننده ديده ميشود تا شيء موجود در ويترين. اين باستانشناس، دومين اشكال ويترينها را جنس شيشهها ارزيابي و اضافه كرد: اگر در يك زمينلرزه شيشههاي ويترينها بشكنند، تكههاي بزرگ شيشه ، اشيا را قطعهقطعه ميكنند، مانند زمينلرزه رودبار كه در موزه رشت، شيشهها، اشيا و ظروف قديمي را از وسط دونيم كرد. وي تاكيد كرد: متاسفانه اشياي تاريخي به اين صورت نابود ميشوند و هيچكسي هم پاسخگوي آن نخواهد بود. اين باستانشناس ادامه داد: هنوز استانداردهاي ايمني در ايران به حد كافي نرسيدهاند.در ايران يك نظافتچي بهراحتي در هنگام گردگيري، ميتواند اشيا را جابهجا كند. وي تاكيد كرد: كساني كه براي اين سمت انتخاب ميشوند، بايد كاملا از هر نظر كنترلشده و شناختهشده باشند. او با اشاره به وضعيت امنيت در موزهها اضافه كرد: امنيت در بعضي از موزهها خوب و در بعضي ديگر اصلا مناسب نيست و تا زماني كه بهطور جدي به اين قضيه توجه نشود، وضعيت همين گونه نامناسب ميماند.
